صفحه نخست  قرآن کریم   نهج البلاغه  صحیفه سجادیه  ارسال سوال  تماس با ما  
  اللَّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الحُجَةِ بنِ الحَسَن صَلَواتُکَ علَیهِ و عَلی آبائِهِ فِي هَذِهِ السَّاعَةِ وَ فِي كُلِّ سَاعَةٍ وَلِيّاً وَ حَافِظاً وَ قَائِداً وَ نَاصِراً وَ دَلِيلًا وَ عَيْناً حَتَّى تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَ تُمَتعَهُ فِيهَا طَوِيلا           
دوشنبه  ٢٩/٠٥/١٣٩٧




تصاویر برگزیده

استاد سید مجتبی نور مفیدی در مجلس بزرگ داشت فرزند آیت الله لطفی نیاسر



استاد سید مجتبی نور مفیدی در مجلس بزرگ داشت آیت الله سیدمهدی طباطبایی



دومین سالگرد ارتحال آیت الله خوانساری با حضور استاد سید مجتبی نور مفیدی



استاد سید مجتبی نور مفیدی در جمع طلاب ممتاز استان گلستان



کرسی درس خارج اصول فقه استاد سید مجتبی نور مفیدی در مدرسه حضرت آیت الله العظمی گلپایگانی



استاد سید مجتبی نور مفیدی در جمع شاگردان (مدرسه حضرت آیت الله العظمی گلپایگانی)



همایش بزرگ طلاب استان گلستان



نشست صمیمانه استاد سید مجتبی نور مفیدی با طلاب جدید الورود استان گلستان به حوزه علمیه قم



جلسه درس استاد سید مجتبی نور مفیدی



اذان و اقامه گفتن استاد سید مجتبی نور مفیدی در گوش نوزاد یکی از شاگردان



پیوندها

پایگاه اطلاع رسانی حضرت آیت الله نورمفیدی



پایگاه اطلاع رسانی موسسه فرهنگی میرداماد گرگان



پایگاه اطلاع رسانی مدرسه علمیه الزهرا (س) گرگان



پایگاه اطلاع رسانی مرکز فقهی ائمه اطهار(علیهم السلام)



پایگاه اطلاع رسانی مدرسه علمیه امام خمینی(ره) گرگان



گفتار

آسیب شناسی امر به معروف و نهی از منکر



غیبت و حیرت



چندرسانه ای

نرم افزار خارج فقه



نرم افزار خارج اصول



اوقات شرعی


اخبار


18/07/1396 
استاد سيد مجتبي نور مفيدي در درس خارج اصول:

امامت علم براي عمل

امامت علم براي عمل



اميرالمومنين علي(ع) می فرمايد:«الْعِلْم إِمَام الْعَمَل وَ الْعَمَلِ تَابعهُ، يلهم بِهِ السُّعَدَاءَ وَ يُحَرِّمْهُ الْأَشْقِيَاء»
دانش وعلم پيشوای عمل و عمل تابع و پيرو آن است. به سعادت مندان و خوشبختان علم الهام می شود و اشقياء و تيره بختان از آن محرومند .
مضمون اين روايت به نوعی با روايتی که در جلسه بحث قبلی خواندم، مرتبط است و توضيحات مورد نياز را در جلسه بحث گذشته عرض کردم و در اين جلسه اجمالا برای دوستانی که در بحث قبلی حضور نداشتند مطالبی را عرض می کنم. 
طبق فرمايش اميرالمونين(ع) علم پيشوا و امام عمل است و عمل تابع علم است. اين که حضرت می فرمايد: علم امام است و عمل ماموم؛ در واقع حکايت از يک ضرورت و قاعده می کند. يعنی مي خواهند بفرمايند: بايد اين چنين باشد که علم و دانش انسان پيشوای عملش باشد و به قرينه جمله بعدی که می فرمايند: علم چيزی است که به سعادت مندان الهام می شود، قطعا منظور از اين علم، علمی است که به سعادت آدمی مربوط است نه هر علم و دانشی و اين که اشقياء از آن محروم می شوند باز معلوم است که منظور از اين علم، علمی است که در سعادت انسان اثر دارد. اين خيلی مهم است که علم ارزش ذاتی و شرافت ذاتی دارد ولی در بين علوم، علوم الهی جايگاه خاصی دارند. اين علم است که عالمانش طبق آيه:«إِنَّمَا يخْشَی اللّه مِنْ عِبَادِهِ الْعُلَمَاءُ»  از آن اثر می پذيرند. اگر عمل تابع علم باشد نتيجه اش می شود خشيت. لذا «إِنَّمَا يخْشَی اللّه مِنْ عِبَادِهِ الْعُلَمَاءُ» يعنی علما به واسطه علمشان خشيت الهی پيدا می کنند و در صورتی علم نتيجه اش خشيت الهی است که عمل پيرو آن باشد. اما اگر کسی علم داشته باشد مثل علم به طبيعيات؛ لزوما علم به طبيعيات نتيجه اش خشيت نيست چه اين که عالمان طبيعت در دنيا بودند و کفر به خدا ورزيدند. پس معلوم می شود که همه علوم و عمه عالمان خشيت الهی بدنبال ندارند و خشيت الهی در دل آنها نيست. آن علمی که نتيجه اش خشيت الهی است، علم الهی است. اين علمی است که به سعدا الهام می شود. يعنی اگر کسی در فراگيری اين علم کوشش کند و به هر ميزانی که مي داند عمل خود را تابع علم کند، خودش زمينه ساز توفيق و طی کردن پله های بالاتر کمالات علمی است.
خوب دقت کنيد! نکته ای که در اين روايت است اين است که سعادت در گرو علم و عمل به آن علم است يعنی تا علم نباشد و عمل نباشد سعادت نيست و از طرف ديگر حضرت می فرمايد: اين علم چيزی است که به سعدا الهام می شود. چطور ممکن است؟ بالاخره ابتدا انسان بايد سعادت مند باشد تا علم به او الهام شود يا اول عالم شود و عمل کند و بعد سعادتمند شود؟
نکته ای که در اين روايت وجود دارد اين است که اگر کسی تعلم کند و اين علوم را ياد بگيرد و به ميزان دانسته هايش عمل کند، مثلا می بيند که گفته اند «النجاة فی الصدق»  باورش شود که صدق را سرلوحه زندگی خود قرار دهد. ممکن است حجم وسيعی از معلومات برای انسان فراهم بشود ولی به  هيچ کدام هم عمل نکند که نتيجه اش معلوم است چه می شود. اما اگر به هر ميزان که می داند عمل کند زمينه ای فراهم می کند که خداوند تبارک و تعالی نيز به اين انسانی که حرکت را آغاز کرده و دارد از پله های کمال خودش را بالا می برد کمک کند. يک مقتضی سعادت و يا يک سعادت اوليه را برای خودش فراهم می کند و بعد بواسطه آن خداوند تبارک و تعالی توفيقاتی را نصيب انسان می کند و آن وقت به موازات تلاش و کوشش الهامات  هم شامل حال او مي شود. الهام در مقابل وسوسه است که اشقياء از آن محروم اند. الهام همان نداهای خير درونی است. همان نداهايی که انسان را تشويق به خير می کند که مسبب آن خداوند است. در مقابل شيطان است که انسان را وسوسه می کند، شيطان موجب می شود که انسان وسوسه شود. وسوسه يعنی سوق دادن ذهن و روح و در نتيجه رفتار انسان به سوی افکار و رفتار شيطانی مثل تقويت شهوت و غضب و ميل به دنيا و اميال و آرزوهای نفساني. اين ها وسوسه هايی است که شيطان می کند و در مقابل آن خداوند الهام می کند.  
الهام يعنی در برابر فرياد های شيطان و دعوت های شيطان به سوی آن آرزوها و اميال، اين فرياد هم بلند می شود و وقتی فرياد به سوی خير قوی شود، انسان آن را بيشتر می شنود. فکر کنيد دو دعوت در درون ما وجود دارد، يکی دعوت به خير و يکی دعوت به شر. دعوت به شر اگر صدايش بلندتر باشد، ديگر انسان دعوت به خير را نمی شنود و جذب آن می شود اما اگر دعوت به خير صدايش بلند باشد قهرا صدای او بيشتر شنيده می شود و دعوت به شر کمتر شنيده می شود. 
لذا هم بايد با علم و عمل به آن، خودمان را در مسير سعادت قرار بدهيم و هم زمينه های توفيق را در خودمان فراهم کنيم تا بتوانيم پيش برويم و در يک جا متوقف نشويم و مدام خدا به ما کمک کند.  
از طرفی سلب توفيق برای ما خيلی خطرناک است اين که بياييم علم و دانش الهی را فرا بگيريم ولی به آن عمل نکنيم، باعث سلب توفيق مي شود. يعنی آن چه که انسان دارد از دست بدهد، سرمايه هايی که دارد را از دست بدهد که اين شخص «خسر الدنيا و الاخره» است 
انشاء الله خداوند توفيق عمل به آن چه که فراگرفته و فرا می گيريم را به ما بدهد.





حدیث هفته

امام حسین علیه السلام 

إيّاكَ أن تَكونَ مِمَّن يَخافُ عَلَى العِبادِ مِن ذُنوبِهِم ويَأمَنُ العُقُوبَةَ مِن ذَنبِهِ   

مبادا از كسانى باشى كه به سبب گناهانِ بندگانِ خدا بر سرنوشت آنان بيمناك است ، ولى خود را از سزاى گناه خويش ايمن مى داند  

گزیده تحف العقول، ص 37



دروس خارج 97 - 1396
خارج فقه (کتاب الخمس ـ الحلال المختلط بالحرام)

زمان: ساعت 8   

مكان: مدرس 30 مدرسه آيت الله العظمی گلپايگاني (ره)  


خارج اصول (واجب نفسی و غیری)

زمان: ساعت 9   

مكان: مدرس 27 مدرسه آيت الله العظمی گلپايگاني (ره)  



اطلاعیه سایر دروس 97 - 1396
قواعد فقهیه (حرمت اهانت به مقدسات)

روزهای سه شنبه، چهارشنبه 

مکان: مرکز فقهی ائمه اطهار(ع)  


تفسير (از ابتدای سوره بقره)

روزهای شنبه، یکشنبه، دوشنبه 

مکان: خیابان صفائیه، کوچه 19، سمت چپ، فرعی اول، پلاک 32، موسسه دار المعرفة   



آثار

شفاعت اهل بيت (عليهم السلام) حقيقت و قلمرو



ضرورت توسل به اهل بیت



منزلت و امامت اهل بیت علیهم السلام



بررسی فقهی بلوغ دختران



کتاب حکم



اصول اخلاقی قیام امام حسین علیه السلام



مقدمه ای بر ضوابط الرضاع