صفحه نخست  قرآن کریم   نهج البلاغه  صحیفه سجادیه  ارسال سوال  تماس با ما  
  اللَّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الحُجَةِ بنِ الحَسَن صَلَواتُکَ علَیهِ و عَلی آبائِهِ فِي هَذِهِ السَّاعَةِ وَ فِي كُلِّ سَاعَةٍ وَلِيّاً وَ حَافِظاً وَ قَائِداً وَ نَاصِراً وَ دَلِيلًا وَ عَيْناً حَتَّى تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَ تُمَتعَهُ فِيهَا طَوِيلا           
پنجشنبه  ٢٧/٠٤/١٣٩٨




تصاویر برگزیده

حضور استاد سيد مجتبي نورمفيدي در ديدار رئيس جمهور با جمعي از علماء و شخصيت هاي حوزوي



حضور استاد سيد مجتبي نورمفيدي در جلسه ديدار مسئولان نظام با رهبر انقلاب



حضور استاد سيد مجتبي نورمفيدي در مناطق سيل زده استان گلستان - فروردین 1398



حضور استاد سید مجتبی نور مفیدی در تجلیل از حضرت آیت الله نورمفیدی به عنوان چهره برتر در عرصه تبلیغ و ارتباطات در سی و هفتمین سالگرد رحلت علامه طباطبایی ١٣٩٧



حضور استاد سید مجتبی نور مفیدی در نشست طلاب ممتاز استان گلستان مقیم قم



حضور استاد سید مجتبی نور مفیدی در جمع طلاب جدیدالورود استان گلستان به حوزه علمیه قم



کرسی درس خارج اصول فقه استاد سید مجتبی نور مفیدی در مدرسه حضرت آیت الله العظمی گلپایگانی



پیوندها

پایگاه اطلاع رسانی حضرت آیت الله نورمفیدی



پایگاه اطلاع رسانی موسسه فرهنگی میرداماد گرگان



پایگاه اطلاع رسانی مدرسه علمیه الزهرا (س) گرگان



پایگاه اطلاع رسانی مرکز فقهی ائمه اطهار(علیهم السلام)



پایگاه اطلاع رسانی مدرسه علمیه امام خمینی(ره) گرگان



گفتار

آسیب شناسی امر به معروف و نهی از منکر



غیبت و حیرت



چندرسانه ای

نرم افزار خارج فقه



نرم افزار خارج اصول



اوقات شرعی


تفسیر سال 97-98


 


آیه 30- مفردات: 7- تسبیح 8- تقدیسجلسه چهل و چهارم
آیه 30- مفردات: 7- تسبیح 8- تقدیس
20/12/1397
  خلاصه جلسه گذشته
بعضی از مفردات آیه 30 باقی مانده که آن‎ها را هم انشاء الله توضیح داده و بعد به تفسیر خواهیم پرداخت.

7. تسبیح
واژه هفتم «نسبّحُ» و واژه هشتم «نقدّسُ» می‎باشد، چون در آیه آمده «نسبّحُ بحمدک» و «نقدّسُ لک». اما در مورد تسبیح که «سبّحُ» از آن اخذ شده است و اینکه ریشه لغوی این واژه چیست، نظراتی وجود دارد.
1. یک نظر این است که «نسبّحُ» از ریشه سَبح به معنای رفت و آمد طولانی و تلاش مستمر است. بر این اساس معنای «نسبّحُ لک» این است که ما تسبیح تو را می‎کنیم و تعظیم تو را با استمرار و تلاش و سرعت انجام می‎دهیم. چون تسبیح در واقع یکی از بالاترین مراتب تعظیم در برابر خداوند است. کسی که تسبیح می‎کند، معنایش این است که نهایت تعظیم را در برابر خداوند بکار می‎برد و تنها و تنها او را مؤثر در وجود می‎داند و لذا تسبیح برای غیر خدا جایز نیست. پس طبق نظر اول که ریشه لغت «نسبّحُ»، «سَبح» به معنای آمد و شد مستمر و طولانی و سریع مثل آنچه که در آیه « فِي النَّهَارِ سَبْحًا طَوِيلًا »  آمده است.
2. احتمال دوم این است که «نسبّحُ» از واژه «سَبح» به معنای حرکت در مسیر حق بدون انحراف اخذ شده است؛ یعنی دو خصوصیت برای حرکت که واژه «سَبح» حکایت از آن می‎کند، وجود دارد، یکی حرکت در مسیر حق و دیگری دور بودن از ضعف و انحراف. لذا طبق این احتمال معنای «نسبّحُ» این است که ما کار تو را بر حق می‎دانیم و هیچ ضعف و انحرافی درآن نمی‎بینیم. 
حق در مسئله: به نظر می‎رسد با توجه به معنایی که ما برای «نقدّسُ» و «تقدیس» خواهیم گفت و تفاوتی که بین این دو واژه باید لحاظ شود، اینجا معنا و احتمال اول، اولی است مخصوصا با توجه به آیه 7 سوره مزمّل معلوم می‎شود که ریشه معنای «سَبح» همان تلاش مستمر است. هرچند احتمال دوم هم غلط نیست اما بحث در این است که کدام یک از این دو معنا اولی است.

8. تقدیس
واژه هشتم «نقدّسُ» است که از ریشه «قَدَسَ» به معنای تطهیر است. «قَدَس» به سطل آبی گفته می‎شود که از آن برای تطهیر حَدَث یا خَبَث استفاده می‎شود. وقتی می‎گوید «نقدّسُ لک» معنایش این می‎شود که ما تو را پاک می‎دانیم از هرگونه عیب و نقص مادی و معنوی.
از حیث مادی، یکی از نقص ها احتیاج داشتن به زمان و مکان است که از مهمترین نقص های اشیاء مادی هستند. 
نقص های معنوی می‎تواند شریک داشتن، محدود بودن که می‎تواند محدود بودن در همه اسماء و صفات باشد چون وقتی می‎گوید «نقدّسُ لک» یعنی اینکه ما تو را منزه می‎دانیم از هرگونه نقص و عیب چه مادی و چه معنوی.
فرق تسبیح و تقدیس
نکته مهم این است که فرق بین تسبیح و تقدیس چیست؟ اجمالا معنای این دو واژه روشن شد اما مهمتر این است که این دو چه تفاوتی دارند.
در اینجا آراء مختلفی بیان شده است:
1. احتمال اول این است که این‎ها هر دو به نوعی تنزیه از نقص و عیب اند، چه آنکه می‎گوید ما کار تو را جاری بر حق می‎دانیم و از هرگونه انحراف مبرّا می‎داریم و چه آنکه می‎گوید ما تو را تنزیه می‎کنیم و بالاترین مراتب توحید را در برابر تو اظهار می‎کنیم که غیر از تو هیچکس مؤثر در وجود نیست؛ بالاخره در هر دو این عنصر وجود دارد که خداوند متعال را از هرگونه عیب، نقص، ضعف و انحراف تنزیه می‎کند.
تنها تفاوتی که بین این‎ها است، این است که تسبیح فقط در مورد خداوند بکار می‎رود ولی تقدیس در غیر خدا هم بکار می‎رود. طبیعتا اگر تسبیح مختص به خدا بود، تنزیه او یک مرتبه و تجلی دارد، و اگر تنزیه غیر خدا باشد،
یک تجلی دیگری دارد و لذا اگر بخواهیم یک موجود مادی را تقدیس کنیم، یعنی فی الجمله او را از بعضی نقائص یا از نوع نقائصی که دیگران دارند مبرّا می‎کنیم. مثلا یک شخصیتی را می‎خواهیم تقدیس کنیم، تقدیس او معنایش این است که او از نوع نقص ها و عیب هایی که دیگران دارند مبرّا است. این یک نظر است که در فرق بین تسبیح و تنزیه می‎توان ذکر کرد.
2. احتمال دوم این است که در تقدیس یک جهت وجودی لحاظ می‎شود، یعنی منظور این است که بعد از تنزیه آن شخص یک جهت وجودی در او لحاظ می‎شود مثلا وقتی ما می‎گوییم که تو منزّه از عیب و نقص هستی، معنایش این است که داریم یک خصوصیت وجودی در او لحاظ می‎کنیم و به این واسطه او را تقدیس می‎کنیم. پس در تقدیس، این جهت وجودی حاصل شده بعد از تنزیه از عیوب و نقص ها مورد نظر است ولی در تسبیح این چنین نیست.

نکته
نکته ای که اینجا در مورد تسبیح و تقدیس ملائکه مطرح وجود دارد این است که ملائکه به خداوند عرض می‎کنند«أتجعل فیها من یفسد فیها و یسفک الدماء و نحن نسبح بحمدک و نقدس لک» از یک طرف کار انسان ها را بیان می‎کنند و از طرفی دیگر کار خودشان را و می‎گویند که تو داری موجودی را خلق می‎کنی که اهل افساد و سفک دماء است، ولی کار ما تسبیح و تقدیس است. تقابل بین این دو کار، یعنی سفک دماء و افساد، و تقدیس و تسبیح چه بسا مشعر به این معنا باشد که نهایت خیر تقدیس و تسبیح خداوند است و نهایت شرّ افساد و سفک دماء است. یعنی کأنّ ملائکه به خداوند متعال عرض می‎کنند که در حالی که ما نهایت خوبی را داریم، موجودی را خلق می‎کنی که نهایت شرّ در او جمع شده است.
سوال:
استاد: خیر! بحث منت گذاشتن نیست بلکه بیشتر نظر به کار موجودی دارد که در حال خلق است و منظور این است که اگر هدف تو از خلق موجودات مقام قرب است و قرب یعنی رسیدن به نهایت خیر، و نهایت خیر هم عبارت است از تقدیس و تسبیح، پس غرض تو از خلقت محقق است و دیگر نیاز به خلق جدید نیست.
سوال:
استاد: این را با تفسیر آیه عرض خواهیم کرد که اساسا اگر آدم اولین موجودی است که خدا خلق کرده و این‎ها هنوز در زمین منتشر نشده اند، ملائکه از کجا اطلاع داشتند که انسان چنین موجودی است؟
سوال:
استاد: اینکه بعضی می‎گویند که آدم بعد از خلقت در جایی شبیه بهشت بوده است، درست می‎باشد و إلا مسئله هبوط معنایی ندارد.
مجموعا ما درباره هشت واژه از واژه هایی که نیاز به توضیح دارند، در این آیه سخن گفتیم و در جلسه بعد عرض می‎کنیم که هدف از نازل شدن این آیه چیست و گفتگوهایی که بین خدا و ملائکه صورت گرفته چه بوده و ملائکه چه موجوداتی هستند. آیا ملائکه شامل ابلیس هم می‎شوند یا نه.





حدیث هفته

امیرالمومنین علی عليه السلام: 

مثَلُ الدُّنْيَا كَمَثَلِ الْحَيَّةِ لَيِّنٌ مَسُّهَا وَ السَّمُّ النَّاقِعُ فِي جَوْفِهَا يَهْوِي إِلَيْهَا الْغِرُّ الْجَاهِلُ وَ يَحْذَرُهَا ذُو اللُّبِّ الْعَاقِلُ.   

دنياي‌ حرام چون مار سمي است پوست آن نرم ولي سم كشنده در درون دارد نادان‌ فريب‌ خورده به آن مي گرايد و هوشمند‌عاقل از آن دوري می گزيند.  



دروس خارج98-97
خارج فقه (کتاب النکاح)

زمان: ساعت 9   

مكان: مدرس 27 مدرسه آيت الله العظمی گلپايگاني (ره)  


خارج اصول (ترتب)

زمان: ساعت 10   

مكان: مدرس 27 مدرسه آيت الله العظمی گلپايگاني (ره)  



سایر دروس98-97
قواعد فقهیه (تقیه)

روزهای سه شنبه، چهارشنبه 

مکان: مرکز فقهی ائمه اطهار(ع)  


تفسير (سوره بقره از آیه 25)

روزهای شنبه، یکشنبه، دوشنبه 

مکان: خیابان صفائیه، کوچه 19، سمت چپ، فرعی اول، پلاک 32، موسسه دار المعرفة   



آثار

قاعده تسامح در ادله سنن



فقه و معارف



شفاعت اهل بيت (عليهم السلام) حقيقت و قلمرو



ضرورت توسل به اهل بیت



منزلت و امامت اهل بیت علیهم السلام



بررسی فقهی بلوغ دختران



حکم ؛ حقیقت، اقسام، قلمرو



اصول اخلاقی قیام امام حسین علیه السلام



حکم ظاهری؛ پذیرش یا انکار؟



بررسی نظریه خطابات قانونیه



بررسی نظریه حق الطاعه



مقدمه ای بر ضوابط الرضاع



المناط فی بلوغ الفتاة